To był najlepszy sezon w całej dotychczasowej karierze w wykonaniu Dawida Borowskiego. Reprezentant KS Stali LA Ostrów wywalczył trzy srebrne medale mistrzostw Polski seniorów. To nie musi być koniec. 28 listopada odbędą się mistrzostwach Polski w biegach przełajowych, w których Dawid Borowski również może z powodzeniem powalczyć o medal. Czy tak się stanie? Zobaczymy. Dzisiaj poprosiliśmy Dawida Borowskiego o rozmowę.
Tegoroczny sezon letni zakończył Pan z trzema srebrnymi medalami mistrzostw Polski seniorów – 3000 metrów na hali, 5000 metrów na stadionie i 10000 metrów w biegu ulicznym. Czy to Pański najlepszy sezon w karierze tym bardziej, że do tego dorobku może Pan jeszcze dorzucić medal z biegów przełajowych?
- Ten sezon zdecydowanie był najlepszy w mojej dotychczasowej przygodzie sportowej. Przed rozpoczęciem tego roku brałem pod uwagę zdobycie jednego medalu, na stadionie. Tylko na tej płaszczyźnie brakowało mi medalu, ponieważ w swoim dorobku przed tym sezonem posiadałem już krążki na hali, w biegach przełajowych i ulicznych. Był to brakujący element całej układanki, na którym zależało mi najbardziej. Dopiąłem swego i zdobyłem srebrny medal na dystansie 5000 m, ale również medal na 3000 m w hali i na 10 km w biegu ulicznym. Takie rezultaty nawet mi się nie śniły przed rozpoczęciem tego sezonu.
Który z tych trzech srebrnych medali było najtrudniej zdobyć, który kosztował Pana najwięcej wysiłku i dlaczego?
- Najtrudniejszy był medal na 5000 m, zarówno pod kątem fizycznym, jak i psychicznym. Już na tydzień przed startem stresowałem się tymi zawodami, ponieważ bardzo zależało mi na zdobyciu medalu. Wiedziałem, że jestem dobrze przygotowany, ale nie wiedziałem, w jakiej dyspozycji są rywale. Tego dnia panowały upalne warunki. Było 28 stopni i pełne słońce, a są to warunki, które bardzo negatywnie wpływają na bieganie na długich dystansach. Tętno zdecydowanie szybciej podskakuje do góry i organizm bardzo szybko się przegrzewa. Dobra strategia żywieniowa, spędzenie całości dnia w klimatyzowanym pomieszczeniu do dwóch godzin przed startem, odpowiednie nawodnienie oraz schładzanie ręcznikiem z lodem przed rozgrzewką i w trakcie pomogły mi w zdobyciu tego medalu. Sam bieg był bardzo prosty, gorzej było przed samym startem, bo nie wiedziałem, jak mój organizm zareaguje na takie warunki.
W swoich mediach społecznościowych wspomina Pan, że jeszcze zastanawia się, czy wystartować w 98. PZLA Mistrzostwa Polski w Biegach Przełajowych, które odbędą się w Kwidzyniu. Do 28 listopada, – bo na ten dzień zaplanowano mistrzostwa – jest jeszcze sporo czasu i na pewno zdołałby się Pan dobrze do nich przygotować. Czy w takim razie powalczy Pan w tym roku o kolejny, czwarty medal?
- Biorę pod uwagę start w biegach przełajowych, ale czy w nich wystartuję, zdecyduję w październiku. Wszystko zależy od tego, w jakiej będę dyspozycji oraz od tego, czy dostanę wolne w pracy. Bieganie jest dla mnie bardzo ważne, ale praca jest głównym źródłem mojego utrzymania.
Porozmawiajmy przez chwilę może o tym, co już za Panem. Jak zaczęła się przygoda ze sportem? Czy lekkoatletyka (biegi) od samego początku była oczywistym wyborem? A może próbował Pan swoich sił jeszcze w innych dyscyplinach sportu?
- Moja przygoda ze sportem rozpoczęła się od gry w piłkę w szkole podstawowej. Pod koniec szóstej klasy zacząłem grać w klubie Centra Ostrów Wielkopolski. Spędziłem tam dwa albo trzy lata, później grupa się rozpadła i nie trenowałem niczego. Pod koniec trzeciej klasy gimnazjum koleżanka zaprowadziła mnie na pierwszy trening lekkoatletyczny, ponieważ mój nauczyciel WF zauważył we mnie potencjał wytrzymałościowy. Wyróżniałem się na tle rówieśników podczas szkolnych biegów przełajowych.
Czy pamięta Pan swój pierwszy trening lub pierwsze 5 kilometrów? Jakie to było uczucie?
- Mój pierwszy trening był w okresie letnim, miałem wtedy 16 lat i była to bardziej zabawa niż bieganie wytrzymałościowe. Trochę ćwiczeń sprawnościowych i krótkie bieganie.
Czy zaczynając bieganie myślała Pan, że będzie kiedyś zdobywał złote medale na mistrzostwach Polski? Czy raczej był to wówczas bardzo odległy, czy nawet nieosiągalny cel dla Pana?
- Rozpoczynając swoją przygodę ze sportem, nie wyobrażałem sobie rywalizacji z najlepszymi w Polsce. Kiedyś miałem nawet problem, żeby dostać się na Mistrzostwa Polski. Było to spowodowane tym, że nie trenowałem jak biegacz średnio czy długodystansowy. Trenowałem tylko trzy razy w tygodniu, do tego dochodziło imprezowanie i normalne życie towarzyskie. Dopiero w drugim roku młodzieżowca, czyli mając 21 lat, do klubu dołączyła trenerka Kamila Grzegorowska. To ona pokazała mi, jak wygląda prawdziwe bieganie i nauczyła mnie treningu biegacza praktycznie od podstaw. W dużej mierze przyczyniła się do tego, w jakim miejscu jestem dzisiaj.
Czy przed biegiem układa Pan sobie wcześniej strategię, jak najlepiej go rozegrać?
- Przed każdym biegiem układam strategię. Biorę pod lupę potencjalnie najcięższych rywali, analizuję ich słabe i mocne strony. Następnie dostosowuję swoją taktykę tak, aby wypaść jak najlepiej.
Co Pana motywuje do treningów, a te u biegaczy nie tylko nie są łatwe, ale wymagają samozaparcia. A często są to treningi niosące ze sobą odcień monotonii, powtarzalności i ciężkiej, regularnej pracy.
- Do treningu motywuje mnie perspektywa bycia lepszym każdego dnia i każdego roku. W biegach wytrzymałościowych jest bardzo duże pole manewru, jeśli chodzi o rozwój. Wciąż trenuję jak ambitny amator, ponieważ łączę treningi z pracą na 3/4 etatu. Do profesjonalnego treningu jeszcze bardzo daleko. Mimo to jestem w stanie rywalizować z najlepszymi w Polsce i to właśnie mnie motywuje. To, że mimo codziennych obowiązków ciągle się poprawiam i rywalizuję z najlepszymi.
Od lipca współpracuję również z trenerem Mikołajem Raczyńskim, który wprowadził trochę zmian w moim treningu. Jak widać, przyniosło to efekty, bo przełożyło się między innymi na zdobycie medalu na stadionie na 5000 metrów oraz na bardzo dobry wynik na 10 km w Gdańsku. Jest to trener Elżbiety Glinki, która jeszcze rok temu pracowała na etacie, a teraz jest profesjonalnym sportowcem i rywalizuje z najlepszymi w Europie. Mając takiego trenera i taką koleżankę w grupie, czuję się bardzo zmotywowany. Widzę też perspektywę, że w przyszłości sam mogę dołączyć do takiego poziomu. Motywują mnie też zawodnicy zagraniczni, którzy kilka lat temu byli na moim poziomie, a teraz zdobywają medale mistrzostw Europy albo osiągają niesamowite wyniki.
Każdy sportowiec chce wygrywać, ale nie każdy bieg udaje się kończyć tak jak się planowało. Czy miał Pan w tym sezonie, po którymś z ważnych startów, moment zwątpienia?
- Zdecydowanie tak. W tym roku nie ukończyłem biegu w Sopocie na dystansie 3000 m. Dzień przed biegiem jechałem ponad pięć godzin autem do miejsca docelowego i sprawiło to, że byłem cały pospinany już po przyjeździe. W dzień startu tylko się to nasiliło. Kierowanie autem na tak długim odcinku dzień przed biegiem nie było najlepszym pomysłem. Na porannym rozruchu ledwo biegałem, miałem pospinane plecy i łydki. Podczas biegu nie miałem w ogóle poczucia rytmu i po prostu nie był to mój dzień. Musiałem zejść z bieżni po przebiegnięciu 1400 metrów. Później odrobiłem lekcję i na Mistrzostwa Polski w Gdańsku na 10 km pojechałem pociągiem
Jak wygląda Pana klasyczny tydzień treningowy? Ile kilometrów średnio Pan pokonuje?
- Mój klasyczny tydzień treningowy wygląda mniej więcej tak, że przebiegam około 120 km oraz wykonuję dwie jednostki heat po 45 minut na rowerze. Jest to optymalna objętość przy połączeniu treningu z 30 godzinami pracy w tygodniu. Skupiam się głównie na spokojnych wybiegach, treningu progowym i tak zwanych long runach. Jednostka heat jest nowością w moim treningu, ale czuję, że już robi różnicę. Trening siłowy to mały dodatek w moim treningu, ale zamierzam to poprawić, bo jest to równie ważna jednostka. Brakuje mi jednak trochę czasu, żeby wszystko ze sobą pogodzić.
Woli Pan trenować rano czy wieczorem?
- Preferuję trening w godzinach porannych z racji tego, że pracę rozpoczynam zazwyczaj o godzinie 12. Wstaję około 6.30 albo 7.20, jem na spokojnie śniadanie, piję kawę i przygotowuję się do jednostki treningowej. Następnie szybki prysznic, obiad i jadę do pracy. Drugie treningi wykonuję w dni wolne od pracy, zazwyczaj w godzinach popołudniowych.
Jak motywuje się Pan do wyjścia na trening, kiedy pogoda za oknem nie sprzyja albo po prostu się nie chce?
- Dla mnie słaba pogoda to sama w sobie motywacja, bo wiem, że dużo osób wtedy odpuszcza. Uwielbiam, kiedy panuje deszczowa, jesienna aura. Czuję się wtedy jak ryba w wodzie, w końcu moje ulubione biegi to biegi przełajowe. Zdarzają się gorsze dni, kiedy po prostu nie chce się wyjść na trening, ale wtedy najlepszą metodą jest zaciśnięcie zębów, spakowanie plecaka i wyjście na trening. Systematyczność to podstawa w treningu biegacza, więc nie mogę po prostu odpuścić, kiedy mi się nie chce. Jeśli naprawdę panuje słaba pogoda, wykonuję trening na bieżni mechanicznej. Niektórych treningów nie mogę niestety wykonywać na bieżni mechanicznej, ponieważ rozpędzają się one maksymalnie do 20 km/h, a jest to już tempo wolniejsze od mojego tempa startowego na 10 kilometrów.
Jaka jest Pańska ulubiona jednostka treningowa (np. długie wybieganie, interwały), a jakiej szczerze Pan nienawidzi?
- Moją ulubioną jednostką treningową są krótkie odcinki 300 i 400 m, 20 do 30 powtórzeń na krótkich przerwach 30 do 45 sekund w tempie startowym na 5 do 10 km. Można wtedy pobiegać szybszym rytmem bez dużego kosztu energetycznego.
Czy ma Pan jakieś przedstartowe rytuały lub przesądy? Co je Pan na kolację przed biegiem i na śniadanie w dniu startu?
- Nie mam żadnych przedstartowych rytuałów. Na kolację przed biegiem zazwyczaj zjem pizzę lub makaron. W dzień startu, jeśli startuję rano, jem chleb z dżemem. Jeśli startuję w godzinach wieczornych, to jem normalnie klasyczne śniadanie, do którego jestem przyzwyczajony, na obiad makaron z sosem pomidorowym, a później tylko banana i biegnę.
Jak udaje się Panu łączysz pasję do biegania i to na tak wysokim poziomie z życiem zawodowym i prywatnym?
- Nie jest to łatwe, ale od września ubiegłego roku zmieniłem pracę i bardzo mi to pomogło. Wcześniej pracowałem fizycznie od 6 do 14 na cały etat, teraz pracuję na 3/4 etatu w handlu i jest po prostu łatwiej. Od stycznia moim partnerem sprzętowym jest Decathlon i marka Kiprun. Dzięki nim mój portfel został trochę odciążony, bo buty i sprzęt sportowy w tych czasach dużo kosztują, więc bardzo doceniam ich wsparcie. Oprócz tego bardzo mogę liczyć na moich rodziców oraz dziewczynę. Zawsze wspierają mnie w cięższych momentach i bardzo to doceniam.
Jakie jest Pańskie największe biegowe marzenie?
- Moim największym marzeniem jest rywalizacja na poziomie międzynarodowym. Założenie stroju reprezentacyjnego i rywalizacja z zawodnikami z innych krajów. Wiem, że jest to możliwe i do tego dążę.
Jakie ma Pan plany startowe na najbliższy sezon?
- 11 listopada wystartuję w Biegu Niepodległości w Warszawie na 10 km. Ewentualnie przymierzam się również do udziału w Mistrzostwach Polski w biegach przełajowych, 28 listopada. Długoterminowo bardzo ważnym startem będzie dla mnie start w Valencii 10 stycznia na dystansie 10 km. Tam zamierzam powalczyć o wynik poniżej 29 minut.
Nie każdy może biegać na takim poziomie, by zdobywać medale mistrzostw Polski. Co poradziłby Pan tym, którzy chcą wstać z kanapy i rozpocząć rekreacyjne bieganie? Od czego mają zacząć?
- Po prostu spróbujcie. Na początku nie potrzeba butów za 500 czy 1000 zł, wystarczą chęci. Każdy ma inny punkt wejścia w bieganie. Jedni przebiegną ciągiem 5 km, drudzy będą musieli spróbować marszobiegu. Najgorzej jest zacząć, a później będzie tylko łatwiej z treningu na trening. Nie trzeba trenować wyczynowo, wystarczy 2 czy 3 razy w tygodniu na początek, dla poprawy zdrowia fizycznego, ale również dla głowy. Bieganie jest bardzo fajnym sportem na rozluźnienie głowy. Jeśli ktoś nie wie, jak zacząć albo potrzebuje pomocy, to z chęcią pomogę. Zajmuję się również rozpisywaniem treningów dla biegaczy amatorów.
Na koniec chciałbym podziękować wszystkim, którzy wspierają mnie w mojej sportowej drodze. Mam ambitne cele i chciałbym w przyszłości spróbować swoich sił na poziomie międzynarodowym. Jeśli ktoś chciałby nawiązać ze mną współpracę i wesprzeć mój rozwój sportowy, jestem na to otwarty. Każde wsparcie, czy to sprzętowe, czy finansowe, pomoże mi w przygotowaniach do kolejnych startów i realizacji moich celów.
